വെളിച്ചത്തിന്റെ അള വെട്ക്കാനും ഇരുട്ടിന്റെ മാറാപ്പു മാറ്റാനും...

പച്ച പിടിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷകള്‍
പുതുനാമ്പ് മുളയ്ക്കുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍,
വാനിന്‍ തിരശീലയില്‍
വാടാതെ തണല്‍ വീഴ്ത്തി
നില്‍ക്കുന്ന ഹരിത വര്‍ണ്ണമേ..
ഇനിയില്ല നിനക്കൊപ്പം ഞാന്‍
എനിക്കിഷ്ട്ടം നിനക്ക് പിന്നിലെ
വെണ്മ വിതറും വാനിടതോടല്ലോ..
അവിടാകുംപോള്‍ ആരും വരില്ല
വെളിച്ചത്തിന്റെ അള വെട്ക്കാനും ഇരുട്ടിന്റെ
മാറാപ്പു മാറ്റാനും...

ജോയ് ജോസഫ്‌
kjoyjosephk@gmail.com
www.mylifejoy.blogspot.com

അടുക്കി വയ്ക്കപ്പെട്ട ബാര്‍ബി പാവകളെ പോലെ..

അടുക്കി വയ്ക്കപ്പെട്ട ബാര്‍ബി പാവകളെ പോലെ..
കൌതുകം വിടരും കാഴ്ച കണ്ടു കണ്മിഴിചിരിക്കുന്ന
പിഞ്ചു പൈതങ്ങളെ...
ചിരി തന്നെ അമൃത് , മനം നിറയും സ്നേഹവും
നിഷ്കളങ്കത പൂ പോലെ വിരിയും ചുണ്ടുകള്‍
മനമൊന്നു നിറം ഒന്ന്
ചിന്ത ഒന്ന്...കൂട്ട് തന്നെ കൂട്ട്...
ഇക്കാലമായിരുന്നു നന്ന്, നിലതിരുന്നാലും നിറയുമല്ലോ മനം !!

ജോയ് ജോസഫ്‌
kjoyjosephk@gmail.com

പത്ര പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ശുദ്ധത

സത്യത്തില്‍ പത്ര പ്രവര്‍ത്തനം എന്നാല്‍ എന്താണ്? നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പ്രോത്സാഹനം നല്‍കുക, പിന്തുണക്കുക, സഹായിക്കുക എന്നതൊക്കെ കൂടി അല്ലെ? ആണ്. അര്‍ഹരായവരെയും യോഗ്യരായവരെയും വേണം അങ്ങനെ പ്രോല്സാഹിപ്പിക്കാന്നും വളര്‍ത്താനും. ചിലരാകട്ടെ വലിയവലിയ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുകയും വലിയ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നു എന്ന് ഭാവിക്കുകയും ചെയ്തു ആത്മാര്തതയില്‍ പാപ്പരത്തം കൈമുതലാക്കി ജാടയും വേഷം കെട്ടും മുഖമുദ്രയാക്കി ജീവിക്കുന്നു. പത്രങ്ങളില്‍ അച്ചടിച്ച്‌ വരുന്ന അക്ഷരങ്ങളുടെ വലിപ്പം പോലും അത്തരക്കാരുടെ മനസ്സിന് ഇല്ല എന്നത് സത്യം. അതിനിടയിലാണ് പത്ര പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ശുദ്ധത എത്രയെന്നു തെളിയിക്കാന്‍ ഉണ്ടായ ഒരവസരം വന്നു ചേര്‍ന്നത്‌.
പി ബി ഗിരീഷ്‌ എന്ന ഒരു നാണം കുണുങ്ങി ആയ ഒരു 24 വയസ്സുകാരന്റെ ജീവിത കഥ വാര്‍ത്തയാക്കി എഴുതാന്‍ ഒരു അപ്രതീക്ഷിത അവസരം ഉണ്ടായി ഈ അടുത്ത നാളില്‍. ഒരു ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമം ആയ കൊട്ടിയൂരില്‍ ജനിച്ചതുകൊണ്ടു ജീവിതത്തില്‍ വിജയകരമായി മുന്നേറാന്‍ കഴിയാതെ പോയ ഒരു ആദിവാസി യുവ കായിക പ്രതിഭയാണ് പി ബി ഗിരീഷ്‌. രണ്ടു വര്ഷം ദേശീയ സ്കൂള്‍ മീറ്റില്‍ സുവര്‍ണ്ണ താരമായ ഗിരീഷ്‌ ഇപ്പോള്‍ ജീവിതം കര കയറ്റാന്‍ ടാറിംഗ് പണിക്കും കൂലി പണിക്കും വെട്ടുകല്ല് ചുമക്കാനും പോകുന്നു. ഇത്തവണ സംസ്ഥാന സ്കൂള്‍ കായിക മേള പൊടിപൊടിച്ചു നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ മനോരമ സ്റ്റാഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ സജീഷ് ശങ്കര്‍ എന്നെ വിളിച്ച് ഗിരീഷിനെ പറ്റി തിരക്കി. കല്‍ക്കട്ടയില്‍ വച്ച് നടന്ന ദേശീയ സ്കൂള്‍ കായിക മേളയില്‍ ഗിരീഷ്‌ 100 മീറ്ററില്‍ സ്വര്‍ണം നേടുന്ന ചിത്രം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പ് എടുതത് സജീഷ് ആയിരുന്നു. അന്ന് മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞ മുഖം ഇന്നെവിടെ എന്നാ അന്വേഷണം ആണ് പുതുതായി പണിയുന്ന ഒരു വീടിന്റെ ചുവരുകല്‍ക്കായി വെട്ടു കല്ല്‌ ചുമക്കുന്ന ഗിരീഷിന്റെ അടുക്കല്‍ ഞങ്ങളെ എത്തിച്ചത്. ശബരി മല ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞു വന്ന അന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ ഗിരീഷിനെ തേടി അവന്റെ വീട്ടില്‍ എത്തുന്നത്‌. എന്തായാലും മനോരമ പത്രത്തിന്റെ എല്ലാ എഡിഷനിലും മുന്‍പേജ് വാര്‍ത്ത ആയി ഗിരീഷ്‌. മനോരമ ന്യൂസ്‌ ചാനലിലും ഗിരീഷ്‌ വാര്‍ത്തയായി. പത്രം ഇറങ്ങി ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ഗിരെഷിനു വീട് അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിയുടെ പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായി. അതും വാര്‍ത്ത ആയി. പിറ്റേന്ന് മന്ത്രി പി കെ ജയലക്ഷ്മി ഗിരീഷിന്റെ വീട്ടില്‍ എത്തി കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലാക്കി. ജോലി കൂടി നല്‍കുന്ന കാര്യം പരിഗണിച്ചു വരുന്നു. വീണ്ടും പഠനം തുടരണം എന്നും കായിക അദ്ധ്യാപകന്‍ ആകണം എന്നും ആണ് ഗിരീഷിന്റെ
മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നിപതിക്കേണ്ട ഒരു പ്രതിഭയെ ഓര്‍മയുടെ ഓള ങ്ങളിലേക്ക് തുഴയെറിഞ്ഞ് തിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന മനോരമയ്ക്കും സജീഷ് ശങ്കറിനും നന്ദി. ഒപ്പം അഭിലാഷ് ജോണിനും ജയരജിനും മനോജിനും .....

സസ്നേഹം
ജോയ് ജോസഫ്‌
kjoyjosephk@gmail.com

പറക്കാന് പറ്റിയ ഒരു ദിക്ക് കണ്ടു പിടിച്ചേ പറ്റൂ.

എവിടെയാണ് ആകാശം പോലും?
അതും കുത്തക മുതലാളിമാര്‍ കൊണ്ടുപോയി കാണുമോ?
എവിടെക്കാണ്‌ പറക്കേണ്ടത്?
എന്റെ ചിറകുകള്‍ എന്താ വശങ്ങളില്‍ തന്നെയുണ്ടാകുമോ?
ഇവിടെ ഈ യന്ത്ര കുതിരക്കു ജീവന്‍ വെക്കുവോളം
എന്റെ നില നില്‍പ്പിനും പ്രശ്നം വരില്ലെന്നാസ്വസിക്കാം.
ചെറിയ ഹൃദയവും വലിയ ആദര്‍ശവും ഉള്ള ലോകമാണ്
ഇവിടെ ജീവിക്കാന്‍ പേടിക്കണം.
വാക്കിനു മേല്‍ വാക്ക് പറഞ്ഞു നെടുന്നവരുടെ കാലം.
ഇവിടെ പറക്കാന്‍  പടിക്കണം
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നിട്ടും കാര്യമില്ല
താരങ്ങള്‍ നന്മ പൊഴിക്കില്ല
താഴെക്കെന്തു എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല
ഐശ്വര്യം മുളയ്ക്കില്ല.
അതിനാല്‍ പറക്കാന് പറ്റിയ ഒരു ദിക്ക് കണ്ടു പിടിച്ചേ പറ്റൂ.

ജോയ് ജോസഫ്‌

kjoyjosephk@gmail.com
www.mylifejoy.blogspot.com

ദൈവത്തിന്റെ വിഡ്ഢി

മൂന്നു മാസത്തെ അകല്‍ച്ച കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു ഫേസ് ബുക്കില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥ മിത്രങ്ങള്‍ എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ച നാല് പേരെ കാണാന്‍ ഇല്ല. അവര്‍ പോയതാണോ എന്ന് ഞാന്‍ തിരക്കില്ല. കാരണം ഞാന്‍ അവരുടെ വ്യക്തി വിഷയങ്ങളില്‍ ഇടപെട്ടു എന്ന് നാളെ പറയരുത് എന്ന് എനിക്ക് നിര്‍ബന്ധം ഉണ്ട്. പോയവര്‍ക്കെല്ലാം നന്മ നേരുന്നു. നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആശംസകള്‍ നേരുന്നു. ഇനി പോകണം എന്നുള്ളവര്‍ക്ക് ഐശ്വര്യം നേരുന്നു.
ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ മേം ഹാപ്പി ഹാപ്പി ജോയ് ജോയ്

2013 ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. പതിവ് പോലെ പേറെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ വയറ്റാട്ടി വേഷം കെട്ടി ഇന്റെര്‍നെറ്റിന് മുന്നില്‍ കുത്തി ഇരുന്നില്ല. ആശംസകള്‍ക്ക് അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത മഹാന്മാര്‍ വിരാജിക്കുന്ന കാലമാണ്.അവിടെ ചീള് കേസുകെട്ടുകള്‍ ചെന്ന് പെടാന്‍ പാടില്ല. കാര്യങ്ങള്‍ ഗൌരവമായി പറയാന്‍ യോഗ്യതയും അര്‍ഹതയും ഉള്ളത് സിനിമാ നടന്മാര്‍, നടിമാര്‍, വ്യവസായികള്‍, എഴുത്തുകാര്‍, ധനികര്‍, രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍, കൊലയാളികള്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ക്ക് മാത്രമാണ്. ഞാനിതില്‍ ഒന്നുംപെടുന്ന ആളല്ല. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സമാധാനംകിട്ടി തുടങ്ങീട്ടുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്ത വിഡ്ഢി ആണ് ഞാന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത്തരം ഒരു പുസ്തകം തിരഞ്ഞു ഞാന്‍ ഞാന്‍. പഴയ ഒരു ഓര്മ വച്ചാണ് ഞാന്‍ ആപുസ്തകം അന്വേഷിച്ചത്. സ്നേഹപൂര്‍വ്വം എന്നെഴുതി ഒപ്പിട്ടു തരാന്‍ ആരും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ വില കൊടുത്തു വാങ്ങി. ഹ ഹ ഹ ഹ അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഒരു വാക്കിനും ഒരു ഒപ്പിനും എന്ത് വില?

ഒന്നാം തിയതി പുസ്തക ശാലയില്‍ പോയി പഴയ ഹോബി വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു. നാല് പുസ്തകങ്ങള്‍ വാങ്ങി.
1 ഖലില്‍ ജിബ്രാന്റെ ദൈവത്തിന്റെ വിഡ്ഢി
2 ഖലില്‍ ഗിബ്രന്റെ മനുഷ്യ പുത്രനായ യേശു
3 ബിഷപ്‌ ഫുല്‍ടന്‍ ജോണ് ശീന്റെ മാലാഖയുടെ ബ്ലാക്ക് ബോര്‍ഡില്‍ നിന്ന്
4 സിഗ്മണ്ട് ഫ്രൊഇദിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെയും രതിയുടെയും മനശാസ്ത്രം
ഇതില്‍ ആദ്യം വായന തുടങ്ങീതു ഖലില്‍ ജിബ്രാന്‍ തന്നെ. പി കെ ശിവദാസ്‌ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ദൈവത്തിന്റെ വിഡ്ഢി എന്നാ കഥ എന്റെ കഥ കൂടി ആയതു കൊണ്ട് അത് ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു. പരസ്പരം മനസിലാകാത്ത ജീവിത ഭാഷയിലെ മനോഹരമായ സംഭവം പോലെ തോന്നും അത്. വിഡ്ഢികല്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ ജീവിക്കുന്നതും വിജയിക്കുന്നതും എന്ന് മനസിലാക്കാത്ത മഹാന്മാര്‍ക്കും മഹതികല്‌ക്കുമായി ആ കഥ ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

ജോയ് ജോസഫ്‌

kjoyjosephk@gmail.com
www.mylifejoy.blogspot.com
www.jahsjoy.blogspot.com

Kahlil Gibran

Once there came from the desert to the great city of Sharia a man who was a dreamer, and he had naught but his garment and staff.

And as he walked through the streets he gazed with awe and wonder at the temples and towers and palaces, for the city of Sharia was of surpassing beauty. And he spoke often to the passers-by, questioning them about their city -- but they understood not his language, nor he their language.

At the noon hour he stopped before a vast inn. It was built of yellow marble, and people were going in and coming out unhindered.

"This must be a shrine," he said to himself, and he too went in. But what was his surprise to find himself in a hall of great splendour and a large company of men and women seated about many tables. They were eating and drinking and listening to the musicians.

"Nay," said the dreamer. "This is no worshipping. It must be a feast given by the prince to the people, in celebration of a great event."

At that moment a man, whom he took to be the slave of the prince, approached him, and bade him be seated. And he was served with meat and wine and most excellent sweets.

When he was satisfied, the dreamer rose to depart. At the door he was stopped by a large man magnificently arrayed.

"Surely this is the prince himself," said the dreamer in his heart, and he bowed to him and thanked him.

Then the large man said in the language of the city: "Sir, you have not paid for your dinner." And the dreamer did not understand, and again thanked him heartily. Then the large man bethought him, and he looked more closely upon the dreamer. And he saw that he was a stranger, clad in but a poor garment, and that indeed he had not wherewith to pay for his meal. Then the large man clapped his hands and called -- and there came four watchmen of the city. And they listened to the large man. Then they took the dreamer between them, and they were two on each side of him. And the dreamer noted the ceremoniousness of their dress and of their manner and he looked upon them with delight.

"These," said he, "are men of distinction."

And they walked all together until they came to the House of Judgement and they entered.

The dreamer saw before him, seated upon a throne, a venerable man with flowing beard, robed majestically. And he thought he was the king. And he rejoiced to be brought before him.

Now the watchmen related to the judge, who was the venerable man, the charge against the dreamer; and the judge appointed two advocates, one to present the charge and the other to defend the stranger. And the advocates rose, the one after the other, and delivered each his argument. And the dreamer thought himself to be listening to addresses of welcome, and his heart filled with gratitude to the king and the prince for all that was done for him.

Then sentence was passed upon the dreamer, that upon a tablet about his neck his crime should be written, and that he should ride through the city on a naked horse, with a trumpeter and a drummer before him. And the sentence was carried out forthwith.

Now as the dreamer rode through the city upon the naked horse, with the trumpeter and the drummer before him, the inhabitants of the city came running forth at the sound of the noise, and when they saw him they laughed one and all, and the children ran after him in companies from street to street. And the dreamer’s heart was filled with ecstasy, and his eyes shone upon them. For to him the tablet was a sign of the king’s blessing and the procession was in his honour.

Now as he rode, he saw among the crowd a man who was from the desert like himself and his heart swelled with joy, and he cried out to him with a shout:

"Friend! Friend! Where are we? What city of the heart’s desire is this? What race of lavish hosts?-- who feast the chance guest in their palaces, whose princes companion him, whose king hangs a token upon his breast and opens to him the hospitality of a city descended from heaven?"

And he who was also of the desert replied not. He only smiled and slightly shook his head. And the procession passed on.

And the dreamer's face was uplifted and his eyes were overflowing with light.

എന്റെ നല്ല ഒരു ക്രിസ്മസ് ആയിരുന്നു ഇത്.

എന്റെ ഈ വര്‍ഷത്തെ ക്രിസ്മസ് എന്നെ എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് പല നല്ല സുഹൃത്തുക്കളും വിളിച്ചു. ചിലര്‍ എന്ത് പറ്റി ഫേസ് ബുക്കിലും മറ്റും കാനുന്നെയില്ലല്ലോ എന്ന് പരിഭവം പറഞ്ഞു. എനിക്ക് അതിനൊന്നും മറുപടി കൊടുക്കാനില്ല. ഞാനും അപ്പനും അമ്മയും മാത്രമുള്ള ഒരു ചെറിയ ക്രിസ്മസ് . 24 നു രാത്രിയില്‍ പാതിരാ കുര്‍ബാനയ്ക്ക് പോയി. തിരിച്ചു വന്നു കിടന്നുറങ്ങി. എണീറ്റ്‌ ചപ്പാത്തിയും കോഴിക്കറിയും ഉണ്ടാക്കി കഴിച്ചു. വീണ്ടും ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും കിടന്നുറങ്ങി.ഉച്ചക്ക് രണ്ടാമത്തെ ചേട്ടത്തി അമ്മ നല്ല കോഴി ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ട് വന്നു. സുഖമായി കിടന്നുരങ്ങുകായാണ് എന്ന് കണ്ടത് കൊണ്ടാവാം ചേച്ചി ഞങ്ങളെ വിളിച്ചുനര്തിയില്ല. എണീറ്റ്‌ വന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ നല്ല മലബാര്‍ ബിരിയാണി ചൂടോടെ. വയറു നിറയെ കഴിച്ചു. വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്ക്. ഉറക്കം പിടിക്കും മുന്പ് രണ്ടു മിത്രങ്ങള്‍ വന്നു വിളിച്ചു. അവരോടൊപ്പം എന്റെ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്ടുടിയോയിലേക്ക്. സിസ്റ്റം ഓണാക്കി ഒരു സിനിമ കണ്ടു. തമിഴായിരുന്നു. വിജയ്‌ അഭിനയിച്ച പടം. പിന്നെ നേരെ വീട്ടിലേക്കു പോന്നു. അമ്മയോടും അപ്പനോടും ഒപ്പം  സന്ധ്യ പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലാന്‍ കൂടിയത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം!! ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ വീണ്ടും അല്പം ഭക്ഷണം. പിന്നെ കിടക്കയിലേക്ക്!!!!!
എന്റെ നല്ല ഒരു ക്രിസ്മസ് ആയിരുന്നു ഇത്. സത്യത്തില്‍ ഈ ക്രിസ്മസ് എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത മിത്രങ്ങല്‍ക്കൊപ്പം ആഘോഷിക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ ഒടുക്കം ആയപ്പോള്‍ ഏറ്റവും അടുത്ത മിത്രം എന്നാല്‍ ആരാണ് എന്നാ സംശയം ആണ് ഉണ്ടായത്. ഫലത്തില്‍ എന്റെ ക്രിസ്മസ് ദാ ..ഈ പടത്തിലെ പരുവത്തില്‍ ആയി
എന്ന് സാരം!!അടുത്ത മാസം ഇടവക പള്ളിയിലെ പെരുന്നാള്‍ ആണ്. അതിനു എന്റെ ഒരു മിത്രം എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും എന്ന് ഉറപ്പു തന്നിട്ടുണ്ട്. വിദേശത്ത് നിന്ന് വരുന്ന അദ്ധേഹത്തെ ഞാന്‍ അടിപൊളി ആയി കൂടാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു. മറ്റു മിത്രങ്ങളെ കൂടി വിളിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷെ വിളിച്ചു വരുമ്പോള്‍ മിത്രം എന്നാല്‍ ആരാണ് എന്നാ ചോദ്യം ബാക്കി ആകുമോ എന്ന പേടിയും ഉണ്ട്. ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ

ജോയ് ജോസഫ്‌

സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രമെടുത്തു ഞാന്‍

ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ എഴുതണം എന്ന് വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ ഞാന്‍ മാര്‍കേസ് അല്ലല്ലോ. ഞാന്‍ പാവം ജോയ് അല്ലെ!! എനിക്കെഴുതാന്‍ ആകെ രണ്ടര മാസത്തെ എകാന്തതയുടെ കഥയെ ഉള്ളൂ...മാര്‍കേസ് അല്ലെങ്കിലും എന്റെ ഏകാന്തത,  ഏകാന്തത അല്ലാതാവില്ലല്ലോ ? ഈ ഏകാന്തതയുടെ രണ്ടര മാസക്കാലം എനിക്ക് പുനര്‍ വിചിന്തനങ്ങളുടെ കാലം ആയിരുന്നു. വരാന്‍ പോകുന്ന വലിയ എകാന്തത്യ്ക്കുള്ള മുന്നൊരുക്കം. അത് ഭംഗി ആയി ഞാന്‍ പരിശീലിച്ചു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍. ഒറ്റക്കാകുമ്പോള്‍ കൂട്ടിനു ആളെ അന്വേഷിക്കും എന്ന് ഇടക്കൊക്കെ ആരൊക്കെയോ ഉപദേശിച് കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ ഒറ്റക്കാകില്ല ഞാന്‍ എന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ്. കാരണം അദൃശ്യനായ ദൈവവും ചീവീടും വായുവും പൊടിയും ചൂടും തണുപ്പും നിഴലും കൃമി കീടങ്ങളും ഒക്കെയുള്ള ഈ ഭുവനത്തില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ന പദം തന്നെ ആവശ്യമില്ല. മണ്ണിലും വിണ്ണിലും തൂണിലും തുരുമ്പിലും ദൈവമിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഹിന്ദു വാദത്തിലും ദൈവം സര്‍വ വ്യാപി ആണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യന്‍ ചിന്തയിലും ഒറ്റക്കാകുക എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തെ സാധൂകരിക്കാന്‍ പോന്ന ഒന്നും ഇല്ല. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റക്കല്ല. ഒറ്റക്കാവില്ല ഒരിക്കലും.
എന്നാല്‍ ഏകാന്തത എന്നാല്‍ അതല്ല. സഹജീവിയുമായി ചെര്‍ന്നിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരവസ്തയാനത്. സ്നേഹത്തിന്റെ സംവേദനം എന്നത് നഷ്ട്ടമാകുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ !! അത് ഭീകരം ആണ് എന്നുഎതാനും ദിവസം തോന്നി. പിന്നീട് പക്ഷെ അത് പതിയെ ഇല്ലാതായി ഇല്ലാതായി വന്നു. മനുഷ്യനെ മനസിലാക്കാനും മനസിനെ സ്നേഹിക്കാനും കഴിയാത്തവരുടെ ഇടയില്‍ ജീവിക്കുക എന്നതിനേക്കാള്‍ ഒരു മുറിക്കുള്ളില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുകയാണ് ഭേതം എന്ന   ചന്ത ബലപ്പെട്ടു വന്നു. ശരിക്കും അപ്പോഴാണ്‌ ജീവിതം എത്ര സുന്ദരം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയത്.ഇവിടെ സ്നേഹിക്കപ്പെടണം എന്ന ചിന്തകള്‍ ഇല്ല. സ്നേഹം എന്ന പ്രതിഭാസത്തിന്റെ പോരായ്മകള്‍ അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല. സ്നേഹിക്കാന്‍ രൂപ ഭാവങ്ങള്‍ മാറി മറിയുന്നതോ മാറാതതോ ആയ പലതും നമുക്ക് ചുറ്റും സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആയി എത്തുന്നു. നിഴല്‍ അങ്ങനെ ഒരു സുഹൃത്താണ്.വായുവും. ഉന്നതമായ ചിന്താസരനികളില്‍ ജീവിക്കുകയും തന്താങ്ങള്‍ സ്വയം വലിയവര്‍ ആണ് എന്ന് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് പക്ഷെ എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയെ നിരാശന്റെ ഉള്‍ വലിയല്‍ എന്ന് വിളിച്ചു പരിഹസിക്കാന്‍ തോന്നിയേക്കാം. ചിലര്‍ക്ക് പക്ഷെ മാനസിക വിഭ്രാന്തി എന്നും തോന്നിയേക്കാം. എന്നാല്‍ എനിക്ക് തോന്നുന്നു പണ്ട് ഭഗവാന്‍ യേശു ദേവനും ബുദ്ധനും പരമ ശിവനും ഒക്കെ നേടിയ നിസംഗത എന്ന മാനസികാവസ്തയിലെക്കുള്ള വഴി ഈ തരാം ഏകാന്തതകള്‍ ആണ് എന്ന്!!!
ഫേസ് ബുക്ക്‌ ഇല്ലാത്ത രണ്ടുമാസങ്ങള്‍ !! മെയില്‍ ചെക്കിങ്ങ് നിയന്ത്രിച്ച രണ്ടു മാസങ്ങള്‍. ചാറ്റിംഗ് ഇല്ലാത്ത രണ്ടു മാസങ്ങള്‍. യൂ ട്യൂബില്‍ ഗാനങ്ങലോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ തിരയാത്ത രണ്ടു മാസങ്ങള്‍. സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചവരെ ഫോണില്‍ പോലും വിളിക്കാത്ത രണ്ടു മാസങ്ങള്‍!! ഇവയൊക്കെ തന്നത് നല്ല ചില ചിന്തകള്‍ ആണ്.
ഞാന്‍ എന്തിനു അവരെയൊക്കെ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുന്നു. സ്നേഹം എന്നത് ഒരു കച്ചവടം ആണോ? ആണ് എന്ന് മനസിലായി. നന്നായി മാര്‍ക്കറ്റു ചെയ്യാന്‍ പറ്റിയില്ല എങ്കില്‍ പരാജയപ്പെടുന്ന ഒരു കച്ചവടം ആണ് സ്നേഹം. അങ്ങനെ പരാജയപ്പെടുന്നവര്‍ ആണ് അനാഥ സ്നേഹമായ ഈശ്വരനില്‍ അഭയം തേടുന്നത്.ഞാനും അതരക്കാരന്‍ അല്ലെ?
ആണ്
സ്നേഹത്തിന്റെ അവസാനത്തെ സമ്മാനവും കൊടുത്തയച്ചു ഗര്‍ഭ പാത്രത്തിന്റെ ഉടമയായ അമ്മയെ വിളിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ മനസിലായി കച്ചവടം അല്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹം ഭൂമിയില്‍ ഉള്ളത് അമ്മയുടെ സ്നേഹം മാത്രം ആണ് എന്ന്. ഞാന്‍ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകില്ല എന്ന് അമ്മ കരുതിയത്‌ പോലെ തോന്നി എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നെറുകയില്‍ ഉമ്മ തരുമ്പോള്‍. ആശയവും ആദര്‍ശവും കാര്‍ക്കശ്യവും കരുതും കല്ലേ പിളര്‍ക്കുന്ന ആജ്ഞകളും പരുഷമായി തന്നിരുന്ന അച്ഛന്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തോളത് കയ്യിട്ടു കൂടെ അതി വേഗത്തില്‍ നടന്നു വന്നു കാറില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത് സ്നേഹത്തിന്റെ കരുത്താണ്‌. 

വലിയ തത്വ ശാത്രം വായില്‍ നിറച്ചു ലോക നന്മക്കു നടക്കുന്ന വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന അവിസ്വസ്തരെക്കാള്‍ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ പോലും ചെയ്യാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത വലിയ വിശ്വസ്തത ഉള്ള ചെറിയ മനുഷ്യരാണ് മഹാന്മാര്‍.
ഏകാന്തതയ്ക്ക് അറുതി കൊടുത്തു. അപ്പനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടി ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ട് വന്നു. നന്മയുടെ നിറമുള്ള വെള്ള നക്ഷത്രം പാല്‍ നിറമുള്ള വെളിച്ചമിട്ടു കൊടുത്തു പ്രകാശിപ്പിച്ചു. പിന്നെ അതിനു ചുവട്ടില്‍ നിര്‍ത്തി അനന്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രമെടുത്തു ഞാന്‍. തിരു ഹൃദയത്തിനു മുന്നില്‍ നിന്നുമെടുത്ത ആ ഒരു ചിത്രം മതി എന്റെ വരാന്‍ പോകുന്ന എകാന്തതയുടെ അറ്റം എവിടെ എന്നറിയാത്ത, ഉറപ്പില്ലാത്തജീവിതത്തെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍.
പിന്നെ രണ്ടു സമ്മാനങ്ങള്‍ വാങ്ങി തിരുപ്പിറവി ദിനത്തിന്റെ ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നുകൊണ്ട് അതിരിലാത്ത സ്നേഹത്തോടെ അയച്ചു കൊടുത്തു. കര്‍മ്മ ബന്ധങ്ങള്‍ മുറിയുമോ അതോ ബലപ്പെടുമോ?
രണ്ടായാലും ഞാന്‍ സന്തോഷവാന്‍ ആണ്. എനിക്കിനി നഷ്ട്ടപ്പെടാന്‍ ഒന്നും ഇല്ല. നേടാനും.
ജോയ് ജോസഫ്